نوروفیدبک

امین اسداله پور

امین اسداله پور

شنبه, 02 فروردين 773 ساعت 05:09 2 نظرها

با کمال مسرت به اطلاع همراهان سایبر می رسانیم که مرکز روانشناسی و نوروفیدبک سایبر شعبه ارومیه، افتتاح شد. شعبه ارومیه نیز همانند دیگر مراکز سایبر، حالت نمایندگی ندارد و مستقیما از سوی دفتر مرکزی در تبریز مدیریت می شود. کلیه خدمات درمانی شعبه ارومیه نیز با کیفیت درمانی بالا و همیشگی سایبر و همانند و طبق استانداردهای مراکز سه گانه تبریز ارائه می شود. 

جهت کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو وقت می توانید هر روز از ساعت 9 تا 21 با شماره 09142625675 تماس بگیرید.

آدرس شعبه ارومیه: خیابان حسنی، برج آسمان، طبقه ششم، واحد 606.

جمعه, 22 خرداد 1394 ساعت 05:01 1 نظر

ترجمه: امین اسداله پور//

در سال 1900، ریاضیدان نامی دیوید هیلبرت، سخنرانی با عنوان "مسایل ریاضی" انجام داد. از نظر وی 23 مسئله مهم ریاضی وجود داشتند که نسل های بعدی ریاضیدانان بایستی برای حل آن ها تلاش می کردند. هر مسئله بایستی بنیانی از اهمیت و دشواری را می داشت و حل آن به نتایج گسترده ای منتهی می شد.

بر همان روال، لیستی از مسائل علوم اعصاب وجود دارند که می توانند هدف کوشش های پژوهشگران این حیطه باشند. این مسائل بسیار دشوارند اما غیرقابل دسترس نیستند. این امیدواری وجود دارد که هر دانشمند علوم اعصاب یکی از این مسائل را که به نظرش قابل حل یا مهم است انتخاب کند و برای حل آن تلاش کند. در حال حاضر پیشرفت اصلی می تواند فرمول بندی دقیق تر و روشنتر از این مسائل باشد. این فرمول بندی باعث می شود بهتر بتوان این مسائل را به صورت تجربی یا نظری تحلیل کرد.

چرا باید برای فرمول بندی یا حل این مسائل تلاش کنیم؟ پژوهشگران کمی هستند که حوزه مطالعاتی خودشان را آزادانه و براساس ملاک های علمی انتخاب می کنند. بعلاوه، انگیزه های بسیار مختلفی برای انجام پژوهش های علوم اعصاب وجود دارد، مانند درمان بیماری ها، ساختن وسیله های با فناوری بالاتر و یا صرفا لذت بردن از خود پژوهش. به هر حال این لیست، بر هسته و بنیان پژوهش های علوم اعصاب متمرکز است. همین در واقع تفاوت میان پژوهش درباره مغز و پژوهش درباره مثلا کلیه است: هر دو آن ها اندام های بسیار پیچیده ای هستند که کارکرد آن ها به صورت کامل و با جزئیات فهم نشده است. اما تفاوت اصلی در این است که نحوه کارکرد کلیه، به طور کلی روشن است و فقط برخی جزئیات بیشتر است که باید آشکار شود. اما در مقابل برای درک کارکرد کلی مغز، ما هنوز حتی فاقد برخی بینش های اساسی درباره مغز هستیم و در حالی که انبوهی از جزئیات را می دانیم، همین پرسش های مهم مانع از پیشرفت اساسی ما در درک کلیت مغز شده اند. بنابراین برای مشارکت معنادار در پژوهش مغز، بهتر است بر روی مهمترین مسائل کار کنیم. مسائلی که بر شرح رابطه ساختار و کارکرد در مغز متمرکز هستند.

این لیست از سیستم های حرکتی و حسی شروع می شود تا به کارکردهای یکپارچه برسد و شامل هر دو حوزه سوالات کلی و اختصاصی است:

  1. چگونه نیات و قصدها به دستورهایی برای حرکات عضلات، تجزیه و ترجمه می شوند؟ سازوکارهای کنترل حرکات چه هستند؟
  2. چه پارامترهایی از حرکات ارادی، توسط قشر حرکتی تعیین می شوند؟ نقش نخاع در این میان چیست؟
  3. اگر منطقه مکمل حرکتی (SMA) نخستین فعالیت قابل اندازه گیری را قبل از حرکات ارادی و خودانگیخته نشان می دهد، چه چیزی باعث فعالیت در خود  SMA می شود؟
  4. مکانیزم تبدیل حرکات جدید به حرکات آموخته شده چیست؟
  5. چه مکانیزمی باعث اتصال میان پردازش های حسی مرتبط در قسمت های مختلف مغز می شود؟
  6. می دانیم که مغز ورودی های حسی بینایی را به اجزا مختلفی تقسیم می کند و هر کدام آن ها را در منطقه جداگانه ای پردازش می کند. بنابراین چه مکانیزمی باعث ایجاد ادراک کامل و یکپارچه از یک "شی ء" می شود؟
  7. چه مکانیزم های عصبی برای ایجاد زبان لازم هستند؟ (مکانیزم هایی که به نظر می رسد نخستی ها و میمون ها فاقد آن هستند)
  8. محدودیت های ساختاری و رشدی مغز، چگونه باعث محدود شدن آنچه مغز می تواند انجام دهد، می شوند؟ می توان این سوال را به گونه دیگری نیز پرسید: همبسته های ساختاری قابلیت های ذهنی خارق العاده، مانند آنچه در نوابغ ریاضی دیده می شود، چه هستند ؟
  9. چه مکانیزمی باعث ایجاد جریان پیوسته آگاهی می شود؟
  10. داشتن آگاهی/هشیاری/خودآگاهی چه نفع زیستی داشته است؟ آگاهی چگونه تکامل پیدا کرده است؟
  11. صدای درونی چگونه ایجاد می شود؟ آیا انواع مختلفی از تفکر وجود دارند، مانند با و بدون صدای درونی؟ آنها چگونه تولید می شوند؟
  12. آیا تفکر منطقی به نورون هایی وابسته هستند که مسئول تولید کارکردهای منطقی هستند؟ یا به طور کلی تر، چه رابطه ای بین فرآیندهای نورونی و نتایج فرآیندهای نورونی وجود دارد؟
  13. آیا فعالیت کلی مخ به صورت منطقه ای تنظیم می شود (مثلا توسط نورون های واسط بازدارنده) یا به صورت کلی (مثلا توسط حلقه های بازخوردی بین قشر و زیرقشر)؟
  14. نقش عصبی و فیزیولوژیکی خواب چیست؟
  15. نقش عصبی و فیزیولوژیکی رویا چیست؟
  16. چگونه فرآیندهای یادگیری و یادآوری در مغز تعامل می کنند؟ (به نظر می رسد که هیچ جدایی بین فاز آموزش و فاز کارکرد در مغز وجود ندارد در حالی که معمولا این جدایی در شبکه های عصبی مصنوعی ایجاد می شود)
  17. آیا سلسله مراتب کنترلی دربین ساختارهای مغز وجود دارد؟ چگونه می توان تعامل بین پیمانه های پردازشی جداگانه مغز را توضیح داد؟
  18. وقتی که ما ناگهان راه حل مشکلی را پیدا می کنیم یا متوجه مفهوم یک طنز می شویم، چه اتفاقی در مغز می افتد؟ یا سوال ساده تر اینکه وقتی ما توجه خود را بین جنبه های مختلف یک موضوع جابجا می کنیم، چه اتفاقی در مغز می افتد؟
  19. همبسته های عصبی یادگیری "تک کوششی" چیست؟ چگونه یک اتفاق نادر و مختصر می تواند تغییر پایدار در فرآیندهای عصبی ایجاد کند؟
  20. سازوکارهای یادگیری با تقویت کننده در مغز چیست؟
  21. رمز الگوهای شلیک عصبی چه هستند؟ آیا یک کد یکسان وجود دارد؟ (ورودی ها ممکن است به صورت الگوهای فضایی و مکانی نورون های گیرنده، یا آنکه به صورت ساختار زمانی، رمزگردانی شوند؛ به عبارت دیگر مکان-نرخ یا رمزهای عصبی مکانی در مقابل الگوهای رمزی زمانی)
  22. آیا ما می خندیم چون خوشحال هستیم یا اینکه خوشحال هستیم چون می خندیم؟ چه ارتباطی بین ابراز هیجانات و ادراک هیجانات وجود دارد؟

گام های بعدی عبارتند از:

-        نامگذاری هر مسئله

-        شرح دقیق تر هر مسئله

-        بررسی تلاش های قبلی برای حل هر مسئله که شامل پیشرفت های صورت گرفته و مشکلات پیش رو می شود. در واقع بررسی پیشینه پژوهش برای حل هر مسئله.

منبع: http://www.hirn.uni-duesseldorf.de/rk/hilbert.htm

سه شنبه, 29 اسفند 1391 ساعت 10:17 برای نظر دادن اولین باش!

 ترجمه: امین اسداله پور//

کودکی که در یادگیری ریاضی خوب است، ممکن است به معنی واقعی کلمه یک مغز خاص برای اعداد داشته باشد. پژوهشگران دانشگاه میسوری کلمیبا می گویند ساختارها و ارتباطات عصبی مغز کودکان با میزان یادگیری مهارت های ریاضی آن ها مرتبط است. آنها معتقدند اندازه گیری دقیق ساختارهای مغزی به خصوص هیپوکامپ کودکان (ساختاری که مسئول تشکیل حافظه بلندمدت در انسان است) می تواند با دقت بیشتری میزان پیشرفت کودکان پس از آموزش های ریاضی را نشان دهد در حالی که تست های مرسوم و معمول هوش و اختلالات یادگیری چنین دقت و قدرت پیش بینی را ندارند. پژوهشگران ابتدا از ۲۴ کودک ۸ و ۹ ساله انواع آزمون های هوش و عملکرد تحصیلی مانند توانایی خواندن و نوشتن و توانایی های ریاضی را به عمل آوردند. سپس با استفاده از فناوری MRI مغز این کودکان را اسکن کردند. با استفاده از این اسکن آن ها می توانستند بخش های مختلف مغز کودکان را اندازه گیری کنند. در مرحله بعد هر یک از کودکان در ۲۰ ساعت کلاس آموزشی خصوصی شرکت داده شدند. در این کلاس ها مهارت های حل مساله سریع و مهارت های ریاضی مانند راهبردهای شمارش و حساب (جمع، تفریق، ضرب و تقسیم) به این کودکان آموزش داده شد. پس از هشت هفته آموزش، پژوهشگران بار دیگر توانایی های یادگیری و ریاضی این کودکان را مورد ارزیابی قرار دادند و میزان پیشرفت کودکان را با اسکن های مغزی آنان مقایسه کردند. به طور کلی نتایج حاکی از آن بودند که کلاس های آموزشی مهارت های ریاضی همه کودکان را افزایش داده بود. اما نکته جالب آن بود که بیشترین میزان پیشرفت و بهبودی در کودکانی بود که هیپوکامپ مغزی بزرگتری داشتند. نوروفیدبک روبرت اسلیگر، متخصص علوم اعصاب شناختی دانشگاه کارنگی ملون در پیتسبورگ معتقد است که این نتایج بسیار جالب و غافلگیر کننده اند چرا که هیپوکامپ در افراد بزرگسال هیچ ارتباطی با ریاضی ندارد اما در کودکان به وضوح در یادگیری ریاضی دخیل است. پژوهشگران امیدوارند که این یافته باعث ایجاد درک بهتری از اختلالات یادگیری کودکان و همینطور ایجاد درمانهای اختصاصی تری برای آنان شود.

منبع: ScienceNews

 

 

 

 

شنبه, 20 -2668 ساعت 03:02 5 نظرها

  

نویسنده: امین اسداله پور//

مقدمه: نوروفیدبک، يك تکنولوژی درماني جديد و بسیار موثر است. این درمان ابتدا در آمریکا مورد استفاده قرار گرفت و با مشخص شدن تاثیرات مثبت آن، به اروپا و سایر نقاط جهان گسترش یافت. اثرات درمانی بسیار خوب و ماندگار، نبود عوارض جانبی منفی و طول کوتاه دوره درمان نسبت به درمان­های دیگر، باعث شد که سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) نیز این درمان را مورد تایید قرار دهد. در حال حاضر از درمان نوروفیدبک بر روی طیف گسترده­ای از بیماری­های خلقی و شناختی استفاده می شود. اما چند بیماری وجود دارند که تاثیر درمان نوروفیدبک بر آن ها تایید شده و بسیار چشمگیر می باشد. این بیماری ها عبارتند از اختلالات بیش فعالی همراه با کمبود توجه، اختلالات یادگیری، میگرن و سردردهای تنشی، اختلالات اضطرابی، اختلالات حافظه و عدم تمرکز.

نحوه درمان: در درمان نوروفیدبک از امواج مغزي و بازخورد آن به بيمار براي درمان بيماري وي استفاده مي شود. بسته به نوع و شدت بیماری، الکترودهایی به مناطق مختلف سر و گوش ها وصل می شود. این الکترودها امواج مغزی آن ناحیه از مغز را دریافت و به رایانه ارسال می کنند. رایانه نیز این امواج را پردازش می کند و به صورت شکل هایی خاص از امواج و تصاویر به درمانگر و خود بیمار نشان می دهد. درمانگر بر اساس این موج ها، شیوه ویژه درمانی خاص آن بیمار را تنظیم می کند (هر شیوه خاص، یک پروتکل درمانی خوانده می شود). بیمار در مقابل نمایشگر رایانه می نشیند و با مشاهده الگوی امواج خود، سعی می کند که با فکر خود آن ها را به حالت بهینه و مناسب بازگرداند. با تکرار این روش در جلسات متعدد، مغز بیمار به تدریج به حالت ایده آل و مناسب می رسد و در واقع یاد می گیرد که در حالت مناسب باقی بماند و حالت موجی که باعث بروز علائم بیماری می شود را نداشته باشد. بدین ترتیب علائم بیماری ازبین می­رود و بیمار به حالت معمول و سالم خود می رسد.

طول و تعداد جلسات: هر جلسه درمان نوروفیدبک معمولا 40 دقیقه طول می کشد. تعداد جلسات نیز به نوع بیماری، سن بیمار و میزان پیشرفت بیماری بستگی دارد. به طور معمول برای هر بیمار بین 20 تا 50 جلسه کافی است و در این تعداد جلسات بیماری وی درمان می شود. درمان به صورت 3 جلسه در هفته انجام می گیرد. به طور متوسط دوره درمان نوروفیدبک 7 تا 15 هفته است.

استفاده از نوروفیدبک در کنار سایر درمان ها: درمان نوروفیدبک را می توان هم به تنهایی و هم در کنار سایر درمان ها مانند دارودرمانی به کار برد. نوروفیدبک اثرات درمان دارویی را بالا می برد و در واقع آن را به شدت تقویت می کند. ترکیب این دو درمان می تواند باعث کاهش دوره درمان، کاهش عوارض جانبی، افزایش رضایت و بهبود سریع تر بیمار گردد.

برخی بیماری های قابل درمان با نوروفیدبک

ميگرن و سردردهاي تنشي: میگرن یک سردرد گاه به گاه و همراه با حالت تهوع و استفراغ است و از 4 تا 72 ساعت طول می کشد. درد به طور معمول در یک طرف سر و از پیشانی یا گیجگاه شروع شده و به اطراف انتشار می یابد. سردرد میگرنی بسیار شدید و ناتوان کننده می باشد. داروهای مورد استفاده در درمان میگرن، آن را کنترل می کنند اما به خوبی درمان نمی کنند و بیمار مجبور به استفاده دائمی از این داروهاست. میگرن یکی از بیماری هایی است که به درمان نوروفیدبک به خوبی پاسخ می دهد چرا که پروتکل های درمانی بسیار موثری برای آن ایجاد شده است. بیشتر بیماران به خصوص آن ها که سالیان طولانی از آن رنج برده اند، از تاثیر نوروفیدبک و میزان بهبودی خود شگفت زده می شوند. به همین ترتیب سردردهای تنشی و اضطرابی نیز به خوبی به درمان نوروفیدبک پاسخ می دهند.

اختلال بیش فعالی همراه با کمبود توجه (ADHD): این اختلال در کودکی آغاز می شود و با علائمی مانند بی قراری، بی توجهی، تکانشی بودن، عدم تمرکز در درس یا تکالیف، حواس پرتی و فعالیت زیاد و شلوغی همراه است. این اختلال می تواند باعث افت عملکرد تحصیلی و نمرات بد در مدرسه، رابطه بد کودک با اطرافیان و دوستان، عصبانیت کودک و ناتوانی وی در انجام تکالیف و وظایفش شود. درمان سنتی بیش فعالی استفاده از داروهای محرک (مانند ریتالین) می باشد. این داروها تا وقتی که مصرف می شوند موثرند اما با قطع مصرف ممکن است بیماری عود کند. بعلاوه استفاده صرف و طولانی مدت از این داروها ممکن است عوارض جانبی بر کودکان داشته باشد که می توان به سردرد، تهوع، بی خوابی و از همه مهمتر ایجاد وقفه در رشد کودک اشاره کرد. درمان نوروفیدبک هیچ یک از عوارض ذکر شده را ایجاد نمی کند بلکه با عوارض مثبتی همچون بهبود خلق کودک و کاهش پرخاشگری همراه است. بعلاوه تاثیر درمان نوروفیدبک طولانی است و حتی پس از اتمام درمان نیز ماندگار می باشد.

اختلالات یادگیری (Learning Disorders): اختلالات یادگیری به ناتوانی های کودک یا نوجوان در مهارت های خواندن، نوشتن، تکلم، ریاضیات و استدلال اطلاق می شود. کودک در یک یا چند مورد از این موارد، مهارت بسیار کمتری از همسالان خود دارد. کودکان مبتلا به اختلال یادگیری ممکن است از طرف همسالان، معلمان و والدین خود سرزنش یا مسخره شوند. بعلاوه این کودکان در زمینه اختلال خود نمرات بسیار کمی در مدرسه می گیرند و اعتماد به نفس و روحیه آنان نیز به شدت آسیب می بیند. این کودکان ممکن است با مشکلات رفتاری ناشی از اختلال خود نیز دست به گریبان باشند. درمان های فعلی مبتنی بر آموزش هستند و بسیار طولانی می باشند. بعلاوه نتیجه درمان ها نیز متوسط می باشند. درمان نوروفیدبک در مدت زمان کوتاهتری (10 هفته)، بهبودی بسیار بیشتر و ماندگارتری در اختلال یادگیری و مشکلات رفتاری کودکان ایجاد می کند.

اختلالات اضطرابی (Anxiety Disorders): اضطراب یک حالت نگرانی و تشویش ذهنی است که با علائم بدنی (مانند تعریق، ضربان قلب)، علائم فکری و شناختی (مانند خطر ) و علائم رفتاری (مانند فرار از موقعیت) همراه است. اضطراب در حالتهای شدید و مزمن خود می تواند بسیار ناتوان کننده و آزاردهنده باشد. بعلاوه اضطراب در صورت عدم درمان می تواند به بیماری های دیگری همچون افسردگی، اختلالات حافظه و بیماری­های جسمی (مانند بیماری قلبی، گوارشی، سردردهای تنشی) منجر شود. در حال حاضر درمان های دارویی و رفتاری بسیاری برای اضطراب ابداع شده اند که با نتایج خوبی همراه بوده اند. درمان نوروفیدبک، علاوه بر اثرات درمانی بیشتر و سریعتر، عوارض کمتری نیز ایجاد می کند. بعلاوه این درمان حتی بر موارد بسیار شدید یا مزمن بیماری های اضطرابی که با روش های دیگر درمان نشده اند، نیز موثر می­باشد.

اختلالات حافظه و عدم تمرکز: اختلالات حافظه و عدم تمرکز در موقعیت های مختلف و اشکال متنوعی بروز می کنند. این اختلالات ممکن است ناشی از اضطراب و استرس در شرایط سخت (مثلا کنکور) یا مشکلات مغزی مانند آلزایمر باشد. اختلالات حافظه و عدم تمرکز ناشی از استرس و اضطراب با استفاده از نوروفیدبک به طور موثر و ماندگاری درمان می شوند. این درمان حتی در افراد عادی نیز باعث افزایش عملکرد و بازدهی آن ها در کنکور، سخنرانی یا فعالیت های اضطراب زا یا نیازمند تمرکز بسیار می شود. در بیماری هایی مانند آلزایمر، ام اس و ... نیز درمان نوروفیدبک می تواند سیر پیشرفت بیماری را تا چند سال به تاخیر بیندازد و در صورت همراه شدن با دارودرمانی، با تقویت تاثیر دارو بهبودی بیشتری را نصیب بیمار نماید.

 

 

 

صفحه5 از5